Afscheid van de auto en de 3 lessen van het automobilisme

Ik heb de afgelopen jaren afscheid genomen van ruim een paar duizend voorwerpen, en ik kan me niet heugen dat er ook maar iets is dat ik achteraf betreurd heb. Daar komt nu een einde aan, bij het wegdoen van onze auto. Ik ga mijn lelijke, afgeragde zakJapanner verschrikkelijk missen, ook als minimalist, en daar zijn goede redenen voor.

automobilaatbloeien
Ik haalde relatief laat in mijn leven mijn rijbewijs, op mijn 28e. Ik heb dus het grootste deel van mijn leven geleefd zonder auto en dat helemaal prima gevonden. Ik was en ben een liefhebber van het OV. Toen ik mijn rijbewijs haalde, zette mijn vader een rode Ford Escort bij me voor de deur. Helaas had die nog een ouderwetse choke en verzoop ik de hele tijd de motor, of sloeg hij af midden op volle kruisingen. Het was genoeg om me weer voor jaren de trein in te krijgen.
Totdat mijn ouders me in 2011 het boodschappenautootje van mijn moeder cadeau deden: een Daihatsu Cuore automaat. Ze zaten er over te denken hem weg te doen omdat mijn moeder niet meer reed en bedachten dat dit misschien een goede gelegenheid voor me was om weer te gaan rijden. Mijn vader reed me ermee naar huis en legde onderweg uit hoe dat werkte, een automaat. Daarna ruilden we van plek en bracht ik hem naar huis om de auto vervolgens bij mij voor de deur te mogen zetten.

Ondertussen heb ik hem ruim een keer de wereld rond gereden, heb ik er hele inboedels mee verhuisd, ben ik ermee op vakanties geweest, door sneeuwstormen, hoosbuien en hittegolven getourd. Ik heb mijn vrouw en kersverse dochter ermee naar huis gereden na de bevalling, ontelbare ritjes gemaakt om mijn dochter maar te laten dutten en mijn rusteloosheid eruit gezworven over landweggetjes door heel Overijssel. Totdat nu de onderhoudskosten de waarde van mijn auto zo dramatisch overstijgen dat hij uiteindelijk naar de sloop mag.

Drie lessen
Ik leerde veel van het automobilisme. Dat breng ik je graag even in 3 bullet-style lessen over:

  1. Wie zei dat een auto vrijheid betekent, heeft daarmee honderd procent gelijk.
  2. Uiteindelijk is een auto een ding, en dingen gaan soms stuk
  3. Maar niet alle dingen zijn gelijk

Over die ongelijkheid der dingen
Ik sta nogal ambivalent tegenover mijn bezit. Het huis, de auto en de computer die ik bezit, bezitten mij andersom ook. Ze leveren belangrijke diensten, maar vragen ook tijd en geld om te onderhouden. Niet alleen dat, het zijn ook complexe voorwerpen. Dat houdt in dat ik het onderhoud niet (volledig) zelf kan doen, en dus omwille van die spullen weer afhankelijk ben van andere mensen. Alles wat ik heb vraagt in mindere of meerdere mate onderhoud en aandacht, en is in ruil daarvoor in wisselende mate nuttig.

Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat een auto uitermate nuttig is (als pakezel, als groepsvervoermiddel, als uitvalsbasis), en dat hij me veel voordelen verschaft. Alleen daarom al sla ik hem hoger aan dan andere voorwerpen. En inderdaad, een auto is vrijheid. Vooral dat komt daar nog bij. 24 uur per dag, 7 dagen per week kunnen afreizen naar waar je dan ook heen wilt, er van uitgaand dat je genoeg benzine in de tank hebt. De auto is in die zin een ultieme emancipator. Maar mijn auto was zelfs nóg meer dan dat.

Rock-’n-roll
Een ding, een voorwerp, is namelijk een trigger voor herinneringen. En veel minimalisten zeggen dan wel dat ook zonder het voorwerp die herinneringen toegankelijk zijn, maar in mijn beleving helpt het voorwerp ze eenvoudiger op te roepen.

In 2011 installeerde ik bijvoorbeeld samen met mijn vader een cassetterecorder in mijn auto zodat ik, net als hij dat altijd deed, goede rockmuziek kon luisteren onder het rijden. In de afgelopen jaren, sinds zijn overlijden, is het luisteren naar die muziek voor mij een brug geweest naar mijn vader. En heb ik, in mijn beleving, door het autorijden hem ook beter leren begrijpen. Hoe je je ’s avonds alleen in het donker in je auto een soort ruimtevaarder voelt, en dat je muziek op dat moment de muzikale score van je leven is. Hoe machtig je bent als automobilist met dat voertuig dat nauwkeurig al je instructies volgt, en hoe beangstigend en ook vredig het kan zijn om onderweg, alleen met je gedachten te zijn. Ik denk dat mijn vader dat ook gevoeld moet hebben.

De inzichten die ik verwierf waren niet mogelijk geweest zonder mijn auto. Dat zet me wel aan het denken over het ontspullen. Over wat waardevol is om te bewaren, wat je duurzaam gebruikt en hoe je voor je dingen zorgt. Welke voorwerpen zullen mijn dochter ooit aan mij herinneren?

De blues
Inmiddels is hij opgehaald. Een sloopbedrijf heeft hem opgetakeld en hij verdween voor het laatst de straat uit. Vooralsnog komt er geen andere auto voor in de plaats (al heb ik de cassetterecorder natuurlijk bewaard). Ik heb voorlopig gewoon even de blues van mijn trouwe autootje.

Heb jij ook een voorwerp dat voor jou een brug vormt naar een ander, een herinnering? En is dat een gebruiksvoorwerp, of juist een kunstwerk? Of zijn dingen gewoon dingen en is de blues hebben van je auto een beetje dom?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s